ËNDËRR

“Po pija Fërnet të zi, dëgjoja zhurmën e kondicionerit dhe mendoja për ditët e kaluara…Isha I rraskapitur. Doja të largohesha. Shqipëria të lodh. Nuk ka çlodhje sepse nuk je kurrë vetëm. Madje edhe në hotelin e zbrazët, të heshtur e me ajër të kondicionuar, vetmia është një iluzion sepse ke në mendje vetëm atë, Shqipërinë; njerëzit e saj, erërat e saj, lashtësinë e saj, bukurinë e saj, ekzistencën e saj, çmenduritë…