Uji shtrihet pas nesh pa fund, duke pasqyruar qiellin e kaltër, ndërsa ne të katërta jemi ulur në buzë të një moli prej betoni, të ngrohur nga dielli. Pasditja ka mbuluar detin me dritë, aq sa horizonti humbet në një mjegull të zbehtë. Përtej nesh, dallohen copa toke në largësi, si hije të errëta të vizatuara mbi qiell. Nga sytë e një fëmije, ai mol dukej gjigant, një hapësirë e gjerë mes tokës dhe detit.
Motra ime e dytë është ulur më afër ujit. Mjafton një lëvizje e vogël përpara dhe këmbët e saj do të vareshin mbi sipërfaqe. Bluza e saj me vija kap rrezet e pasdites, ndërsa sytë i zvogëlohen nga drita e tyre e fortë. Dielli i bie drejt në fytyrë dhe ajo vështron nga aparti me sy gjysmë të mbyllur.
Pranë saj është ulur motra ime e tretë, e veshur me një bluzë të kuqe, aq afër sa shpatullat e tyre pothuajse preken. Flokët e errët i bien lehtë rreth fytyrës ndërsa kthen kokën nga aparati. Mes tyre ka vetëm pak hapësirë, duke e shfaqur atë lloj afërsie që krijohet natyrshëm mes motrave që kanë ndarë dhoma, lodra dhe kujtime të njëjta.
Unë jam më e vogla në fotografi, e ulur në prehrin e motrës sime të madhe. Flokët i kam të lidhura në dy bishtaleca dhe këmbët mezi më arrijnë deri te betoni. Motra ka veshur një bluzë rozë të çelët dhe e ngre dorën për të përshëndetur drejt aparatit. Buzëqeshja e saj është drejtuar nga personi pas lentes, por trupi i saj mbetet i kthyer nga unë. Ajo po valëvit dorën sikur po përshëndet dikë të njohur. Sa herë e shikoj këtë fotografi, e gjej veten duke menduar se kush e ka bërë. Nuk më duket sikur ka qenë një i panjohur. Ka diçka të çlirët në buzëqeshjet e tyre, diçka të zakonshme e të ngrohtë. Ndoshta ka qenë një prind, një teze, një dajë apo ndonjë i afërm tjetër që po kalonte pasditen me ne pranë detit.
Po të isha kthyer në atë moment si fëmijë, nuk do t’i kisha vënë re asnjërën nga këto. Me siguri do të kisha parë vetëm ujin. Pafundësinë e tij. Shkëlqimin e diellit mbi sipërfaqe. Gëzimin që isha pjesë e atij momenti dhe që më lejohej të ulesha aq pranë buzës. E imagjinoj veten duke ndjekur me sy valët dhe barkat në largësi, pa menduar fare se ku ishin ulur të tjerët. Si fëmijë, nuk mendon shumë për vendin që zë në një fotografi apo për mënyrën se si janë vendosur njerëzit rreth teje.
Sot, kur e shikoj fotografinë, shoh diçka krejt tjetër.
Shoh motrën time të dytë ulur më afër ujit. Shoh motrën time të tretë pranë saj. Shoh motrën time të madhe duke më mbajtur në prehër. Pa e planifikuar dhe pa e menduar, ato duket sikur janë vendosur rreth meje. Jo si diçka e jashtëzakonshme, por si ai kujdes i vogël që ekziston mes motrave pa pasur nevojë të thuhet me fjalë.
Deti mbush pothuajse gjithë fotografinë. Është i bukur, por edhe i madh në një mënyrë që të bën të ndihesh i vogël. Shtrihet përtej kornizës, përtej horizontit, përtej çdo gjëje që vetja ime e vogël mund ta kuptonte. Krahas kësaj pafundësie, ne dukemi fare të vegjël. Megjithatë, unë dukem krejtësisht e qetë. Isha thjesht aty, brenda atij momenti.
Tani mendoj se besimi është një nga gjërat më të natyrshme në fëmijëri. Nuk pyet kush po kujdeset për ty. Thjesht e di se dikush është aty.
Kur e shikoj fotografinë sot, pothuajse mund ta ndiej ngrohtësinë e betonit dhe diellin mbi fytyrë. Mund ta imagjinoj erën që kalon mbi ujë dhe sjell aromën e kripës. Mund të dëgjoj përplasjen e lehtë të valëve poshtë nesh. Dhe mbi të gjitha, mund të shoh atë mirëkuptim të heshtur që ekzistonte mes nesh shumë kohë përpara se të dinim si ta shprehnim me fjalë.
Hadisa Zllanoga
Hadisa Zllanoga është shkrimtare dhe studente, e angazhuar në krijimtarinë letrare dhe në zhvillimin e vazhdueshëm akademik. Ajo shpreh mendimet dhe ndjesitë e saj përmes shkrimit, duke eksploruar tema që lidhen me përvojën njerëzore, reflektimin personal dhe botën e brendshme emocionale. Krahas studimeve, ajo ka publikuar edhe një koleksion poezish online në WordPress, ku paraqet zërin e saj krijues dhe stilin e veçantë letrar.
This blog was published with the financial support of the Swiss Agency for Development and Cooperation (SDC) within the framework of the project “Strengthening Cultural Expression.” The content of the article is the sole responsibility of Hani i 2 Robertëve and does not necessarily reflect the views of the Swiss Agency for Development and Cooperation.
